Taş, Orhan Eskiköyün 2017 yılında izleyiciyle buluşturduğu, izini sürdüğü psikolojik derinliğiyle zihinlerde uzun süre kalan bir çalışma. Siyah beyaz görüntülerin hakim olduğu bu yapım, bir dağ köyünün ıssızlığında, inanç ve gerçekliğin sınırlarını taş metaforu üzerinden sorguluyor. Muhammet Uzuner, Jale Arıkan, Beste Kökdemir ve Ahmet Varlı’nın başrollerini paylaştığı film, dramı gizemli ve fantastik unsurlarla harmanlarken anlatımını da oldukça ağırbaşlı tutuyor.

Öykü, yıllardır kayıp olan oğullarının acısını taşıyan bir ailenin, kapılarının önünde yaralı bir yabancıyı bulmasıyla başlıyor. Aile, bu adamı bir mucize gibi sahiplenip kendi evlatları olduğuna inanmaya başlıyor. Ancak yabancının geçmişine dair hiçbir şey hatırlamaması ve köyde beliren başka bir gizemli karakterin huzursuzluğu, ailenin geçmişteki karanlık sırlarını yavaş yavaş su yüzüne çıkarıyor. Gerçi film, bu sırlar üzerinde gezinirken ne bir aceleye ne de gereksiz bir dramatik yükselişe ihtiyaç duyuyor.

İnsan zihninin kendi gerçekliğini nasıl inşa ettiğine dair sessiz bir gözlem. Eskiköy, tıpkı İki Dil Bir Bavul veya Babamın Sesi gibi kendi imzasını taşıyan o dingin ama huzursuz edici anlatı dilini burada da sürdürüyor. Zamanın askıya alındığı, karakterlerin sadece yüzleriyle ve sessizlikleriyle konuştuğu bir boşlukta, kimin gerçekten kim olduğu sorusu finaline dek tazeliğini koruyor.