Babamın Sesi, 2012 yapımı bir dram filmi olarak Orhan Eskikoy ve Zeynel Dogan imzasıyla beyaz perdeye taşınan, ailenin içsel derinliklerine bakan bir çalışma. Hikaye, kendi cocugu dunyaya gelmek uzere olan bir adamın, gecmisin tozlu kasetlerinde babasının sesini ararken Elbistan'daki ailesinin yanına donusunu anlatıyor. 1979 ile 2009 yılları arasına yayılan bu yolculuk, sadece mekanlar arasında degil, hafızanın yitip giden detayları arasında da dolanıyor.

Filmi ozel kılan en belirgin ozellik, oyuncu kadrosunda Basê, Zeynel ve Gulizar Dogan'ın bizzat kendilerini canlandırması. Gercekci ve melankolik tonuyla, Maraş Katliamı'nın aile uzerindeki sessiz agırlıgını merkezine alıyor. Yonetmen Zeynel Dogan, kendi ailesinin gercek yasamlardan damıttıgı bu anlatıda, kurulamayan bagların ve soylenmemiş sozlerin izini suruyor.

Diyarbakır'dan Elbistan'a uzanan bu anlatı, bir aile sırrının nihayetinde nasıl bir kişisel yuzleşmeye evrildigini sakin bir dille gosteriyor. Kamera, kurgulanmış bir senaryodan cok bir ev halini yansıtırken, gecmişin hayaletleri bugunun sıradan anlarına sessizce karışıyor.