Zaman Yolcusunun Karısı, Audrey Niffenegger'in çok satan romanından beyazperdeye uyarlanmış, kendine has bir aşk hikayesi. Yönetmen Robert Schwentke, 2009 yapımı bu filmde bilim kurgu unsurlarını romantik bir dramın zeminine yerleştiriyor. Chicago sokaklarından farklı zaman dilimlerine uzanan bir labirentin ortasında, Eric Bana ve Rachel McAdams'ın canlandırdığı Henry ile Clare karakterleri üzerinden alışılagelmişin dışında bir ilişki dinamiği izliyoruz.

Genetik bir bozukluk nedeniyle kontrolsüzce zamanda savrulan bir kütüphaneci ve onun hayatına giren ressam bir kadın. Henry her an ortadan kaybolabiliyor, Clare ise kendi zaman çizgisinde bu yokluğa alışmaya çalışıyor. Açıkçası, ilişkilerin doğasında bulunan o zamana karşı direnme çabası bu hikayede oldukça somut bir engele dönüşüyor. İnsan, parçalı bir hayatı bütün tutmaya çalışmanın ne kadar yorucu olabileceğini düşünmeden edemiyor.

Film, bir noktada The Lake House veya About Time gibi yapımların kurduğu o hüzünlü ve nostaljik tona yaklaşıyor. Yine de kendi içindeki o anlık kopuşlar, hikayeyi biraz daha kendine has bir yere konumlandırıyor. Zamanın akışına müdahale edilemediği bir dünyada, sadece o anın içinde kalabilmenin değeri üzerine kurulu sade bir anlatı.