Yeryüzündeki Son Aşk, 2011 yılında izleyiciyle buluşan ve merkezine oldukça hüzünlü bir kıyamet senaryosu yerleştiren bir yapım. David Mackenzie yönetmenliğinde Glasgow sokaklarında geçen hikaye, insanların duyularını sırasıyla yitirmeye başladığı gizemli bir salgını konu alıyor. Bir şef olan Michael ile epidemiyolog Susan, bu büyük yıkımın ortasında birbirlerine tutunmaya çalışan iki karakter.

Açıkçası film, küresel bir felaketi anlatırken meselesini devasa aksiyon sahnelerinden ziyade insanın en temel duygusal bağları üzerine kurmayı seçiyor. Ewan McGregor ve Eva Green, değişen dünyanın getirdiği o melankolik atmosferde birbirlerini tanımaya çalışırken, görme veya duyma gibi yetilerin kaybının ilişkiler üzerindeki etkisini izliyoruz. Bir nevi, her şey elinizden akıp giderken geriye neyin kalacağını sorgulatan bir durum bu.

Duyuların tek tek sönümlendiği bir dünyada, geriye kalan sevginin anlamını aramak filmin en düşündürücü yanı. Children of Men veya Blindness gibi yapımların o karamsar ama insani tınısını sevenlerin aşina olabileceği bir dokusu var. Yönetmen, büyük laflar etmek yerine sessizliğin ve kaybın getirdiği o tuhaf huzuru izleyiciye aktarıyor. Neticede hikaye, dünya tamamen karanlığa gömülse dahi insani içgüdülerin nasıl bir direnç noktası oluşturabileceğine odaklanıyor.