Yengeç Burcu, 1980’lerin sonundaki İstanbul atmosferini, tekinsiz bir psikolojik gerilim eksenine oturtan ilginç bir çalışma. Artun Yeres yönetimindeki film, televizyon dünyasının ışıltılı yüzü ile bireysel takıntıların karanlık dehlizleri arasındaki çizgiyi bulanıklaştırıyor. O dönem Kenan Kalav’ın popülaritesini bambaşka bir noktaya taşıyan yapım, Nilgün Bubikoğlu ve Engin İnal’ın performanslarıyla desteklenen, tek gecelik bir ilişkinin ardından kontrolden çıkan hayatları merkezine alıyor.

Hikaye, gazeteci kimliğiyle hayatına sızan bir kadının, televizyon yıldızı olan ana karaktere yönelik baskıcı tutumunu odağına alıyor. Fatal Attraction veya Play Misty for Me gibi örneklerde sıkça rastladığımız o tanıdık kaçışsızlık hissi, bu yerli yapımda daha lokal ve boğucu bir tonda karşımıza çıkıyor.

Gerçi 80’ler Türk sineması denilince akla genellikle melodramlar gelse de, bu film türün sınırlarını biraz daha zorlayan bir çaba içinde. Görünürdeki huzurun bir anda nasıl yerle bir olabileceğine dair bir tür sinir harbi.