Yaşamın Kıyısında, Fatih Akin’in Aşk, Ölüm ve Şeytan üçlemesinin ikinci halkası olarak, 2007 yılında izleyiciyle buluştuğunda aslında çok katmanlı bir insan manzarası sunuyordu. Baki Davrak, Nurgül Yesilçay, Tuncel Kurtiz ve Hanna Schygulla’nın merkezinde yer aldığı hikaye, Almanya’nın soğuk gri tonlarından Karadeniz’in sisli kıyılarına uzanan geniş bir coğrafyada geçiyor. Kaderin ne denli görünmez iplerle birbirine bağlı olduğunu görmek, bu filmin ana eksenini oluşturuyor. Beklenmedik bir ölümün tetiklediği tesadüfler, karakterlerin kendi içsel arayışlarına ve telafisi zor hatalarına ayna tutuyor.

Cannes Film Festivali'nden En İyi Senaryo ödülüyle dönen bu drama, bağışlama ve aidiyet gibi meseleleri oldukça sakin ama bir o kadar da derin bir tonda ele alıyor. Açıkçası Fatih Akin, karakterlerini yargılamadan, onların yollarını kesiştirerek seyirciyi sadece bir izleme sürecine değil, bir yolculuğa davet ediyor.

Yönetmenin tıpkı Duvara Karsı veya The Cut gibi diğer çalışmalarında olduğu gibi, mekanlar ve ruh halleri arasında kurduğu bağ, filmin ağırlığını belirleyen temel unsur haline geliyor. İnsanların birbirinden kopuk gibi görünen hayatları, aslında ortak bir melankolinin etrafında toplanıyor.