Yaratık 3, serinin önceki iki halkasının getirdiği aksiyon dozunu biraz geri plana çekerek, izleyiciyi tamamen klostrofobik ve kasvetli bir ortama davet ediyor. David Fincher'ın ilk uzun metrajlı sinema filmi olan yapım, 1992 yılında çıktığında stüdyo ile yaşanan krizler ve senaryo karmaşaları nedeniyle oldukça zorlu bir süreçten geçti. Yine de sonuç, serinin genel dokusundan farklı olarak oldukça karanlık bir tablo çiziyor.

Ellen Ripley, bu sefer kendini şiddet yanlısı mahkumların tutulduğu Fiorina 161 adlı bir hapishane kolonisinde buluyor. Sigourney Weaver, Charles S. Dutton ve Charles Dance'in başrollerini paylaştığı bu bilim kurgu ve korku macerasında, Ripley'nin inişiyle birlikte mahkumların dünyası altüst oluyor. Beraberinde getirdiği tehdit, hapishanenin dar koridorlarında ölümcül bir ava dönüşüyor.

Açıkçası filmin yapım aşamasındaki o gergin atmosfer, ekrana yansıyan o karamsar tonda hissediliyor. Fincher'ın sonraki dönem işlerinde göreceğimiz o kendine has karanlık bakış açısının, uzaylı korkusuyla ilk kez burada kesiştiğini görmek ilginç. Teknik zorluklar bir yana, görsel dilin hikayenin umutsuzluğuyla bu denli örtüşmesi, filmi serinin diğer üyelerinden ayırıyor.