Utoya, 22 Temmuz 2011 günü Norveç’te yaşanan o karanlık saatleri, sanki yanınızdaymış gibi aktarıyor. Erik Poppe yönetmen koltuğunda, Andrea Berntzen ve Aleksander Holmen’in merkezinde olduğu bu dram ve gerilim yapımında, saldırının başladığı andan itibaren geçen 72 dakikalık süreci tek bir uzun plan çekimle izliyoruz. Kurgu molası yok. Zaman atlaması yok. Her şey adada yaşanan o gerçek karmaşanın hızıyla akıp gidiyor.

Açıkçası teknik bir deneme gibi duruyor ama duygusal yükü daha ağır basıyor. Genç bir kızın, bir yandan hayatta kalmaya çalışırken diğer yandan kaybolan kız kardeşini aradığı bu hikaye, gerçeğin ağırlığını olduğu gibi omuzlara bırakıyor. Adadaki klostrofobik atmosferi, kurgusuz bir anlatımla yansıtmak yönetmenin tercih ettiği o çırılçıplak gerçekçilik anlayışını belirliyor.

Kamera durmaksızın kovalıyor, saklanıyor ve titriyor. Elephant veya United 93 gibi benzer anlatım arayışındaki yapımların izinden gitse de, odağında sadece saldırı anının yarattığı o büyük boşluk var. O gün adada yaşananlar, başka hiçbir şeye yer bırakmadan ekranı dolduruyor.