Umut Işığım, David O. Russell'ın 2012 yapımı, komedi ve dramı kendi dengesinde harmanlayan bir iş. Travmatik bir dönemin ardından psikiyatri kliniğinden çıkan Pat karakterinin, Lansdowne'daki evine dönerek düzenini yeniden kurma çabasını anlatıyor. Bradley Cooper ve Jennifer Lawrence, yaralı iki ruhun birbirine tutunma hikayesini oldukça doğal bir tonla taşıyorlar.

Film boyunca yaşanan o inişli çıkışlı süreç, hayatın içindeki karmaşayı yansıtmaktan geri durmuyor. Açıkçası, Tiffany karakterinin gizemli tavrı ve Pat ile kurduğu o tuhaf bağ, hikayeyi tahmin edilebilir bir romantik komedi çizgisinden çıkarıp daha derin bir yere taşıyor. Jennifer Lawrence bu performansıyla En İyi Kadın Oyuncu dalında Oscar heykelciğini almıştı.

Hikayenin kendi ritmi, izleyicinin üzerine yük binmeden, sanki tanıdık birilerinin hayatına dışarıdan bakıyormuşsunuz hissi veriyor. The Fighter veya 500 Days of Summer tarzı işlerdeki o samimiyeti seviyorsanız, burada da benzer bir doku bulmak mümkün. Yönetmen, büyük dramatik patlamalar yerine karakterlerin gündelik küçük çatışmalarına odaklanarak, iyileşme sürecinin doğrusal olmadığını kabul eden bir bakış açısı sunuyor.