Umudunu Kaybetme, Ken Loach’un 2016 yılının Kuzey İngiltere’sine, yani ekonomik çöküşün iyice hissedildiği o gri atmosfere geri döndüğü bir drama. Film, madenlerin kapanmasıyla ruhunu yitirmeye başlayan bir kasabada son nefesini vermek üzere olan bir pub’ın etrafında şekilleniyor. Mekan sahibi TJ Ballantyne ile kasabaya yeni yerleşen Suriyeli mülteci Yara arasında, başlangıçta mesafeli başlayan ancak zamanla derinleşen bir bağ kuruluyor.

Loach, I, Daniel Blake ve Sorry We Missed You ile sürdürdüğü sosyal gerçekçi çizgisini burada da koruyor. Oyuncuların çoğunun profesyonel olmaması, diyaloglara ve anlık tepkilere o alışıldık doğal akışı katıyor. Ortada büyük şovlar yok. Sadece, parçalanmış bir topluluğun ortak bir sofra çevresinde yeniden birleşme çabası var.

Ne var ki, kasaba sakinlerinin öfkesiyle umudu arasındaki o ince denge, filmin asıl gücünü oluşturuyor. Dave Turner ve Ebla Mari’nin ekran karşısındaki uyumu, sinemanın bazen sadece dertleşmekten ibaret olabileceğini hatırlatıyor. Yönetmen, kendi kendine yeten, gürültüsüz ama içten bir dayanışma hikayesi anlatmış.