Tuzak, M. Night Shyamalan'ın son dönemdeki en ilginç işlerinden biri olarak 2024 yılında karşımıza çıkıyor. Josh Hartnett, kızıyla beraber gittiği bir pop konserinde kendini beklemediği bir labirentin içinde bulan bir babayı canlandırıyor. Mekan devasa bir arena olunca, işler tahmin edildiğinden çok daha karmaşık hale geliyor. Polisin mekanı tamamen kuşattığını fark eden karakterin, hayatta kalmak için attığı her adım aslında kendi kurduğu oyunun bir parçası mı, bunu izlerken sorguluyorsunuz.

Gerçi film sadece kaçış kurgusuna odaklanmıyor. Saleka Shyamalan’ın konser sahneleri filmin ritmini belirlerken, Hartnett’in mesafeli ve tekinsiz oyunculuğu seyirciyi bambaşka bir noktaya taşıyor.

Searching veya benzeri kapalı alan gerilimlerini sevenlerin dikkatini çekecek bir atmosfer var. Kamera sürekli bir gözlemci gibi hareket ediyor. Yönetmen, kısıtlı bir alanda sıkışmışlık hissini vurgulamak için müziği ve ışığı ustalıkla kullanmış. Bir babanın kızını koruma çabası ile gizlediği o karanlık tarafın çarpışması, filmin merkezindeki asıl çatışmayı oluşturuyor.