Tünelin Sonu, Arjantinli yönetmen Rodrigo Grande’nin 2016 yılında çektiği, suç ve gerilim türünün hakkını veren oldukça sıkı bir iş. Hikaye, tekerlekli sandalyeye mahkum bir bilgisayar mühendisinin, kendi evinin bodrumunda duyduğu tuhaf sesleri araştırmasıyla başlıyor. Kısa süre sonra yan taraftaki bankayı soymak için kazılan bir tüneli fark etmesiyle, işler epey karmaşık bir hal alıyor.

Leonardo Sbaraglia, Pablo Echarri ve Clara Lago’nun başarılı performanslarıyla hayat verdikleri karakterler, mekanın klostrofobik etkisini perçinliyor. Gerçi dar alanların yarattığı bu tedirgin edici atmosfer, türün klasikleri arasında anılan Rififi ya da The Great Escape gibi örneklerin bıraktığı o yoğun hissi akıllara getiriyor. Arjantin ve İspanya ortak yapımı bu film, devasa bütçeler yerine kurgusal bir zekaya güvenerek izleyiciyi içine çekmeyi başarıyor.

Karanlık bir bodrum katında başlayan o tünel, aslında sadece bankaya açılan bir yol değil; karakterlerin kendi sınırlarını ve zekalarını birbirine karşı sınadıkları bir arenaya dönüşüyor. Her şey planlı gibi görünse de, insan faktörünün işin içine girdiği anlarda dengeler aniden değişebiliyor.