Titanik, 1997 yılında James Cameron yönetmenliğinde beyaz perdeye aktarıldığında, aslında 1912 yılının o trajik gecesini bir anı defteri gibi aralamayı seçmişti. Leonardo DiCaprio ve Kate Winslet ikilisinin hayat verdiği genç aşıkların hikayesi, günümüzde geçen bir enkaz araştırmasıyla başlıyor. Yaşlı bir kadının 84 yıl öncesine dair anlattıkları, o devasa transatlantiğin soğuk Kuzey Atlantik sularına gömülüşünü insani bir perspektife oturtuyor. Farklı sosyal sınıflardan gelen iki gencin yollarının bu hüzünlü gemide kesişmesi, işin dramatik ve romantik taraflarını belirginleştiriyor.

Açıkçası, 11 dalda Akademi Ödülü alması filmin o dönemki etkisini kanıtlıyor. Yine de bu istatistiklerin ötesinde bir ağırlığı var.

Geminin buzdağına çarptığı o an, hikayenin merkezindeki duygusal yoğunluğu daha da artırıyor. A Night to Remember veya Poseidon gibi deniz felaketlerini konu alan başka yapımlarda da benzer gerilimi görebiliriz ama bu film, felaketin yarattığı yıkımı kişisel bir kayıpla birleştirmeyi tercih ediyor. Yönetmen Cameron, büyük ölçekli bir teknik prodüksiyonu, oldukça küçük ve mahrem bir veda hikayesiyle yan yana getirmeyi başarıyor. İnsanın doğa karşısındaki çaresizliğini, belki de en saf haliyle, bu dev enkazın kalıntıları arasında bulmak mümkün.