Thor, 2011 yılında izleyiciyle buluştuğunda Marvel evrenini bambaşka bir boyuta taşıyan Kenneth Branagh imzalı bir yapım. Asgard'ın görkemli atmosferinden New Mexico'nun tozlu yollarına uzanan bu hikaye, kibirli bir tanrının Dünya'ya sürgün edilişini konu alıyor. Chris Hemsworth'ün canlandırdığı Thor, babası Odin tarafından güçleri elinden alınıp ölümlülerin arasına bırakıldığında, kahraman olmanın aslında kas gücünden daha fazlasını gerektirdiğini anlıyor. Yanına Natalie Portman, Tom Hiddleston ve Anthony Hopkins gibi isimler eklenince, ortaya aksiyon ve dramın iç içe geçtiği o bildiğimiz fantastik macera çıkıyor.

Gerçi filmin enerjisi sadece senaryoyla sınırlı kalmamış. Set arkasındaki ufak detaylar beyaz perdeye yansıyınca işin rengi değişebiliyor. Mesela Thor'un bir kahve kupasını kırdığı o meşhur sahne, aslında senaryoda yokmuş. Chris Hemsworth'ün tamamen kendi tercihiyle yaptığı o doğaçlama hareket yönetmenin gözünden kaçmayınca, son kurguda kendine yer bulmuş.

Loki'nin gölgelerden yönettiği oyunlar ve karakterin kendi iç dünyasındaki değişim, filmi salt bir süper kahraman anlatısından öteye taşıyor. Branagh, klasik Shakespeare tarzını bu devasa evrene yedirerek aksiyon sahnelerine farklı bir derinlik kazandırmayı denemiş. Kendi dünyasından koparılan bir figürün yabancılıkla imtihanı, karakterin en zayıf anlarını görmemizi sağlıyor. Sonuçta bir kralın oğlu olmak sadece bir tahtı değil, aynı zamanda sorumluluğu da beraberinde getiriyor.