Kuyucunun Kızı, Marcel Pagnol’un o meşhur hikayesini 2011 yılında tekrar perdeye taşıyan bir yapım olarak öne çıkıyor. Filmin yönetmen koltuğunda oturan Daniel Auteuil, bu kez oyuncu kimliğinin ötesine geçerek Provence bölgesinin nostaljik atmosferini kamera arkasından inşa ediyor. 1910’ların Fransa’sında geçen hikaye, basit bir kuyucunun kızı olan Patricia ile varlıklı bir ailenin oğlu Jacques arasındaki imkansız gibi görünen yakınlaşmayı merkezine alıyor. Savaşın getirdiği belirsizlik ve toplumsal sınıf farkları, karakterlerin duygusal dünyasını ciddi bir sınava tabi tutuyor.

Auteuil’in Kad Merad ve Astrid Berges-Frisbey ile kurduğu oyuncu kadrosu, dönemin ruhunu yansıtmakta oldukça samimi bir iş çıkarıyor. Dram ve romantik türün unsurlarını taşıyan yapım, büyük aksiyonlardan ziyade aile bağları ve onur kavramı etrafında dönen sessiz gerilimlere odaklanıyor.

Jean de Florette ya da Manon des Sources tadında bir yerellik arayanlar için tanıdık bir dokusu var. Savaşın getirdiği yıkımın gölgesinde, insani hataların ve gururun hayatları nasıl bir çıkmaza sürüklediğini izliyoruz. Açıkçası, hikaye ne kadar klasik olsa da, karakterlerin kendi doğruları ile toplumun beklentileri arasında sıkışıp kalmaları insanı düşündüren bir noktada duruyor. Geriye kalan ise, kaybedilen zamanın ve kaçırılan şansların buruk bir tortusu oluyor.