Teyzem, Halit Refig’in 1986 yılında izleyiciyle buluşturduğu, dönemin ruhunu derinlemesine işleyen bir dram olarak öne çıkıyor. Müjde Ar’ın Haldun Erguvenc ve Yasar Alptekin ile paylaştığı başroller, filmin merkezindeki Üftade karakterinin iç dünyasını yansıtmak adına oldukça kritik. Üvey babasının baskıcı ev düzeninden kurtulmaya çalışan bir kadının, sevdiği adam tarafından terk edilişiyle başlayan bu hikaye, şizofreniye evrilen bir ruh halinin anatomisi gibi.

Olayların yeğeni Umur’un perspektifinden aktarılması, anlatıya farklı bir katman ekliyor. Ümit Unal’ın kaleme aldığı ve 1986 Milliyet Gazetesi Senaryo Yarışması'nda birincilik alan metin, 1980’lerin Türkiye’sindeki toplumsal baskıların bir birey üzerindeki sessiz ama ağır tahribatını sorguluyor. Gerçi, izleyici olarak şahit olduğumuz bu süreç, sadece bir kadının kopuşu değil, aynı zamanda o yılların muhafazakar ikliminde sıkışıp kalmış bir kuşağın sancısı.

Psikolojik katmanları ağır basan film, melankolinin dozunu hiç düşürmüyor. Ah Belinda veya Kadının Adi Yok gibi işlerde benzer arayışları görmek mümkün olsa da, Refig burada çok daha kişisel bir karanlığın içinde geziniyor. Kamera, Üftade'nin zihnindeki karmaşayı dış dünyayla harmanlarken, cevabı seyirciye bırakılan sorularla baş başa kalıyoruz.