Tavşan Jojo, Taika Waititi’nin İkinci Dünya Savaşı’nın son dönemlerine kendi özgün perspektifiyle baktığı bir çalışma. Nazi Almanyası’nda geçen hikaye, dünyayı anlamlandırmaya çalışan yalnız bir çocuğun, hayali arkadaşı Adolf Hitler ile kurduğu absürt bağı merkeze alıyor. Waititi burada sadece yönetmen koltuğunda oturmakla kalmıyor, aynı zamanda o ironik ve biraz da çocuksu Hitler karakterine bürünerek perdeye çıkıyor.

Roman Griffin Davis’in hayat verdiği küçük Jojo’nun ideolojik dünyası, annesinin evlerinde saklı bir Yahudi kızı olduğunu fark etmesiyle ciddi bir sınav veriyor. Scarlett Johansson ve Thomasin McKenzie’nin rollerine kattığı sakinlik, filmin hicivli tonunun dramla buluştuğu anlarda dengeyi sağlıyor. Christine Leunens’in Caging Skies adlı kitabından uyarlanan yapım, trajikomik diliyle savaşın gölgesinde büyüyen bir çocuğun fanatizmden uzaklaşma sürecini anlatıyor.

Büyük Budapeşte Oteli’nin görsel estetiğine veya Hayat Güzeldir’in insani sıcaklığına aşina olanlar için bu ton tanıdık gelebilir. Yine de film, tarihsel arka planını bir ders niteliğinde sunmak yerine, karakterlerin içsel değişimlerini ön planda tutmayı tercih ediyor. Nefretin bir çocuk zihninde nasıl inşa edilip nasıl parçalandığını izlemek, hikayenin temel meselesini oluşturuyor.