Tanrı'nın Eli, yönetmen Paolo Sorrentino'nun kişisel hafızasının derinliklerine indiği, 2021 yapımı bir dram. 1980'lerin Napoli'sinde geçen hikaye, genç Fabietto'nun hayatına odaklanırken arka planda şehrin o kendine has atmosferini, aile bağlarını ve futbolun bir toplumu nasıl tek bir kalp gibi attırabildiğini işliyor. Filippo Scotti ve Toni Servillo'nun başrollerini paylaştığı yapım, yönetmenin kendi gençliğinden kopup gelen izleri taşımasıyla aslında oldukça samimi bir portre çiziyor.

Maradona'nın şehre gelişiyle birlikte Fabietto'nun dünyasında yaşanan değişim, kişisel bir büyüme yolculuğuna dönüşüyor. Gerçi bu sadece bir gencin hikayesi değil, daha çok beklenmedik trajediyle sarsılan bir ailenin ve o kargaşanın ortasında kendi yerini arayan bir zihnin yansıması.

Fellini'nin Amarcord'u ya da Alfonso Cuaron'un Roma'sı gibi, kendi köklerine dönen sinemacıların o huzursuz ama naif dokunuşunu hissediyorsunuz. Kamera her zaman Sorrentino'nun elinde; bazen Napoli'nin güneşli sokaklarında, bazen de bir evin içinde, kendi geçmişine bakmaya çalışan birinin çekingenliğiyle hareket ediyor. Hikayenin sonunda kalan ise, dağılan parçaları yeniden bir araya getirmeye çalışan bir hafızanın sessizliği.