Suspiria, Luca Guadagnino yönetiminde 1977 yılının Batı Berlinine, soğuk ve tekinsiz bir atmosfere davet ediyor bizi. Dakota Johnsonın canlandırdığı genç bir dansçının prestijli bir akademideki serüveni, zamanla dışarıdan görünenin çok ötesine geçiyor. Okulun duvarları arasında dönen karanlık işler, doğaüstü olaylar ve eksilen öğrencilerle birlikte yerini iyice baskın bir huzursuzluğa bırakıyor. Kasvetli, yer yer hipnotik bir ritim var filmde.

Tilda Swintonun performansındaki detaylar aslında yapımın ruhunu çok iyi özetliyor. Oyuncu filmde üç farklı karakteri canlandırıyor; hatta bunlardan biri yaşlı bir erkek psikoterapist olan Dr. Josef Klemperer.

Bu tercih, hikayenin katmanlı ve gerçeklik algısını zorlayan doğasını biraz daha belirgin kılıyor. Açıkçası Guadagnino, estetik bir kaygıdan ziyade izleyicinin üzerine çöken o rahatsız edici tedirginliği merkeze alıyor. The Witch veya Deep Red gibi yapımlarda rastlanan türden o yoğun, sisli ve tedirgin edici atmosfer burada kendine has bir karanlıkta vücut buluyor. Sadece bir dans okulunda geçen bir hikayeden ziyade, kurumun derinliklerine gizlenmiş cadı topluluğunun yavaş yavaş gün yüzüne çıkışı, filmin en güçlü tarafı. Gerçi tüm bunlar yaşanırken, seyirci de okulun o gri ve soğuk koridorlarında kaybolmaya hazır olmalı.