Superman, 1978 yılında Richard Donner yönetiminde izleyiciyle buluştuğunda, süper kahraman sinemasının nasıl bir yol izleyeceğine dair önemli bir eşiği temsil ediyordu. Krypton gezegeninden ayrılıp Smallville’in sakinliğinden Metropolis’in karmaşasına savrulan Clark Kent’in hikayesi, aksiyon ve dramayı kendine has iyimser bir tonla harmanlıyor. Christopher Reeve’in canlandırdığı karakter, sadece kostümlü bir kahraman değil; Margot Kidder’ın Lois Lane’i, Gene Hackman’ın Lex Luthor’u ve Marlon Brando’nun varlığıyla genişleyen bir mitoloji sunuyor.

Dönemin görsel efektleri, filmin meşhur "bir insanın uçabileceğine inanacaksınız" sloganının altını doldurmak için oldukça titiz bir çalışma gerektirmişti. Bugünün dijital dünyasından bakınca o günkü pratik çabaları fark etmemek elde değil.

Film, geniş bir coğrafyaya yayılan anlatısını sade tutmayı başarıyor. İnsanüstü yetenekleri olan birinin günlük hayatın sıradan dertleriyle, kariyer telaşıyla ve aşkla nasıl dengede kalmaya çalıştığı, bu mitolojik yapının özünü oluşturuyor. Kötülüğe karşı duran o tanıdık çizgiyi, büyük bir gösterişten ziyade insani bir sorumluluk bilinciyle işliyor.