Sonbahar, 2008 yılında Özcan Alper’in yönetmen koltuğunda izleyiciyle buluştuğu, ağırlığını hüznünden alan bir ilk film. Üniversite yıllarında girdiği cezaevinden ağır sağlık sorunlarıyla on yıl sonra çıkan Yusuf, soluğu memleketi Doğu Karadeniz’de, o sisli dağların arasında alıyor. Onur Saylak, Megi Kobaladze ve Serkan Keskin’in oyunculuklarıyla şekillenen bu dram, aslında sadece bir eve dönüş hikayesi değil.

Film, Türkiye’nin yakın geçmişindeki F Tipi cezaevi tartışmalarına ve o sancılı döneme, ideolojik bir bağırıştan ziyade insanın kendi içine dönen, sessiz bir bakışla yaklaşıyor. Hopa, Çamlıhemşin ve Kemalpaşa hattındaki coğrafyanın diliyle; Türkçe, Hemşince ve Gürcüce kelimelerin birbirine karıştığı bir atmosferde Yusuf’un annesiyle kurmaya çalıştığı bağ, genç bir Gürcü kızı olan Eka ile girdiği sessiz yakınlaşmayla kesişiyor.

Kış Uykusu ya da Rüzgarın Hatıraları gibi filmlerde gördüğümüz o ağır tempolu, düşünsel sinema geleneğine yakın duruyor. Açıkçası yönetmen, karakterlerinin konuşmadığı anları konuşturmayı iyi biliyor. Film bittiğinde geriye kalan, Karadeniz’in o bitmek bilmeyen sonbahar yağmurlarının ve bir hayatın telafisi olmayan kayıplarının bıraktığı tortu oluyor.