On yıl hapis yattıktan sonra özgürlüğüne kavuşan Yusuf, Doğu Karadeniz’in ıssız bir köyüne döner. Babasının öldüğünü, ablasının ise köyü terk ettiğini öğrenir. Geriye yalnızca yaşlı ve hasta annesi kalmıştır. Sonbaharın hüznünü taşıyan dağlık coğrafyada, toplumun dışına itilmiş bu adam için hayat, çocukluk arkadaşı Mikail dışında neredeyse tüm bağlarını kaybetmiştir.

Bir akşam Mikail ile gittikleri meyhanede Yusuf, Gürcü bir fahişe olan Eka ile karşılaşır. Farklı dünyalardan gelen bu iki yabancı arasında beklenmedik bir çekim oluşur. Eka’nın gençliği ve yaşama tutunma çabası, Yusuf’un içindeki yalnızlık duvarını sarsmaya başlar. Zaman ve koşullar onların yakınlaşmasına izin vermese de, bu ilişki Yusuf için bir kaçış ve yeniden var olma umuduna dönüşür.

Soğuk sonbahar günlerinde, iki yalnız ruhun buluşması Yusuf’un hayata tutunmak için verdiği son mücadelelerden biri haline gelir. Ancak geçmişin ağırlığı ve coğrafyanın acımasızlığı, bu kırılgan bağın geleceğini belirsiz kılar.