Solaris, Stanislaw Lem’in kaleminden sinemaya taşınan, insanın kendi geçmişiyle yüzleşmesini konu alan bir arayış hikayesi. Yönetmen Steven Soderbergh’in Peter Andrews takma adıyla bizzat kamerasının başına geçtiği bu 2002 yapımı film, bilim kurguyu merkezine alsa da aslında yoğun bir melankoli barındırıyor. George Clooney ve Natascha McElhone’un başrolleri paylaştığı yapım, ağır tempolu ve rüya benzeri atmosferiyle türün geleneksel aksiyon beklentilerinden oldukça uzak duruyor.

Bir psikoloğun, Solaris gezegeni yörüngesindeki istasyonda yaşanan gizemli olayları çözmek üzere çıktığı yolculuk, aslında gezegenin insanların kayıplarını somutlaştırma gücüyle şekilleniyor. Açıkçası, uzayın derinliklerinde geçen bu felsefi sorgulama, 2001: A Space Odyssey veya Arrival gibi filmlerin peşinde olduğu o sessiz tekinsizlik hissine yakın bir yerde duruyor.

İnsan zihninin en karanlık köşelerinin, yine o zihnin yarattığı görüntülerle çarpışmasını izliyoruz. Soderbergh, uzay istasyonunun soğukluğunu Dünya'nın tanıdık sıcaklığıyla harmanlayarak anlatısını kurgulamış. Geriye ise sadece cevaplanması imkansız sorular kalıyor.