Sokağın Dili Olsa, Barry Jenkins’in Moonlight ile yakaladığı o kendine has görsel dili 1970’lerin Harlem sokaklarına taşıdığı, zamanın yavaş aktığı bir dram. 2018 yapımı bu filmde, hamile bir genç kadın olan Tish’in, haksız yere suçlanan nişanlısı Fonny’yi kurtarmak için giriştiği çabayı izliyoruz. KiKi Layne ve Stephan James’in merkezde yer aldığı ilişki, bir suçun gölgesinde hapsolmuş gibi görünse de aslında yoğun bir sevgiyle örülü. Regina King, Tish’in annesi rolüyle bu duygusal ağırlığı sırtlayan performansıyla Akademi Ödülü’ne uzanmıştı.

Açıkçası film, adaletsizliğin yarattığı boşluğu doldurmaya çalışan bir umut hikayesi. Şiddetin veya suçun sertliği değil, karakterlerin arasındaki o sessiz bağın gücü baskın.

Şehir kendi halinde, biraz puslu ve hüzünlü. Yönetmen Jenkins, karakterlerin iç dünyasını yansıtmak için sık sık yakın planlara ve şiirsel bir anlatıma başvuruyor. O dönemin New York atmosferi sadece bir dekor değil; sanki Tish ve Fonny’nin çaresizliğiyle birlikte soluk alıp veriyor. Ne var ki adaletin yavaşlığı ve toplumsal duvarlar, hikayenin merkezinde duran o sade aşkı iyice görünür kılıyor. Fences veya Selma gibi yapımların izleyicisine aşina gelecek türden, sistemin kırgınlıklarını kişisel bir boyuta indirgeyen bir çalışma. Sonuçta geriye kalan, bir fotoğraf karesine hapsedilmiş gibi duran, zamana direnmeye çalışan o masumiyet duygusu oluyor.