Sıra Bana Gelmeden, doksanların sonuna damga vuran o kendine has gençlik gerilimi estetiğini tüm çıplaklığıyla yansıtıyor. David Nutter yönetmenliğinde, Cradle Bay kasabasının huzurlu görüntüsünün ardındaki çatlaklara odaklanan yapım, James Marsden, Katie Holmes ve Nick Stahl üçlüsünü merkezine alıyor. Ailesiyle yeni bir hayata başlayan bir gencin, okulundaki arkadaşlarının aniden kusursuz ve itaatkar birer robota dönüşmesini gözlemlemesiyle tetiklenen hikaye; korku, bilim kurgu ve gizem öğelerini bir potada eritiyor.

Film, aslında stüdyo müdahaleleri nedeniyle kurgu masasında hayli hırpalanmış bir iş. Bugün hala hayranların yönetmen kurgusunun gün yüzüne çıkmasını beklemesi boşuna değil; orijinal niyetin beyazperdedekinden daha karanlık ve katmanlı olduğu çok belli.

The Faculty veya The Stepford Wives gibi filmlerle benzer bir tedirginlik hattında ilerleyen bu çalışma, aslında itaat arzusunun toplumsal düzeyde nasıl bir zorbalığa dönüşebileceğine dair oldukça karamsar bir önsezi taşıyor. Mükemmeliyetçilik maskesi altında işleyen o zihin kontrol mekanizması, sadece bir kasaba efsanesi olmaktan çıkıp kontrol duygusunun ne kadar kırılgan olabileceğini düşündürüyor.