Simone, 2002 yılında Andrew Niccol tarafından beyazperdeye taşınan, Hollywood dünyasına dair oldukça zekice sorular soran bir yapım. Al Pacino, kariyeri çöküşün eşiğindeki bir yönetmen rolüyle karşımıza çıkıyor. Yanına Catherine Keener, Evan Rachel Wood ve aslında filmin o gizemli sanal yıldızına hayat veren Rachel Roberts katılıyor. Bilgisayar ortamında yaratılan bir aktrisin, yani S1m0ne kod adlı Simulation One karakterinin bir anda dünya çapında bir fenomene dönüşmesini konu alıyor.

Yönetmenin yarattığı bu sanal yıldız, izleyicinin hayranlık duyduğu her şeye sahip ama tek bir sorunu var; gerçek değil. Gerçi bu durum, karakterimiz için başlangıçta büyük bir avantajken, kısa sürede içinden çıkılması zor bir yalan sarmalına dönüşüyor. The Truman Show veya Her gibi filmlerde gördüğümüz o tanıdık teknoloji eleştirisini, komedi ve dramın içinde, oldukça mizahi bir tonla harmanlıyor.

İşin ironik tarafı, film boyunca gerçek olmadığını izlediğimiz o dijital karakterin aslında bir insan tarafından canlandırılmış olması. Yönetmen Niccol, şöhret kavramının ne kadar plastik ve manipüle edilebilir olduğunu göstermek için epey zahmetli bir yol seçmiş. Hollywood makinelerinden çıkan parıltıların aslında ne kadar boşluktan ibaret olabileceğine dair düşündürücü bir portre.