Shelley, 2016 yapımı bir psikolojik gerilim olarak Ali Abbasi’nin yönetmenlik koltuğuna oturduğu ilk uzun metrajlı çalışma. Danimarka’nın ücra bir köşesinde, modern hayattan tamamen kopuk bir evde geçen hikaye, çocuk sahibi olamayan bir çiftin yanlarında çalışan göçmen bir kadınla yaptıkları taşıyıcı annelik anlaşmasına odaklanıyor. Ellen Dorrit Petersen, Cosmina Stratan ve Peter Christoffersen’ın paylaştığı roller, başlangıçta sakin ve kontrollü görünen bir ev ortamını yavaş yavaş tekinsiz bir zemine taşıyor.

Hamilelik süreci ilerledikçe, evdeki atmosferin ağırlığı artmaya başlıyor. Bebekle kurulan bağın fiziksel ve ruhsal sınırları zorlaması, tıpkı Rosemary’s Baby veya Antichrist gibi yapımlarda olduğu gibi, gündelik hayatın içine sızan karanlık bir yabancılığı beraberinde getiriyor. Açıkçası, Abbasi’nin bu ilk sınavında atmosferi kurma biçimi, rahatsız edici bir yavaşlıkta ilerleyen gerilimi diri tutmayı başarıyor.

Doğaüstü olanın insan bedeni ve arzusuyla iç içe geçtiği bu kırsal kabusta, her şey beklendiği kadar pürüzsüz ilerlemiyor. Annelik içgüdüsü ile korkunun aynı çizgide buluştuğu o tuhaf boşlukta, film soruları yanıtlardan daha öne çıkarıyor.