Şeytan, 1973 yılında William Friedkin tarafından beyaz perdeye taşındığında korku sinemasının sınırlarını biraz zorladı. Georgetown’un o dönemki soğuk atmosferinde, 12 yaşındaki bir çocuğun yaşadığı tuhaf değişimleri Ellen Burstyn, Max von Sydow ve Linda Blair gibi isimlerin performanslarıyla izliyoruz. Modern tıbbın çaresiz kaldığı noktada, iki rahibin giriştiği o zorlu ayin süreci, türün o zamana kadar alışık olmadığı bir ciddiyetle ele alınıyor.

Daha önce Akademi Ödülleri'nde En İyi Film dalında yarışan ilk korku filmi olması, yapımın o dönemki etkisini anlamak açısından önemli bir detay.

Filmin yarattığı karanlık ve huzursuz edici atmosfer, The Omen veya Rosemary's Baby gibi benzer tondaki yapımlarla kıyaslandığında bile kendine özgü bir yerde duruyor. Hereditary gibi modern örneklerde gördüğümüz o ailevi travma ve çaresizlik temasının kökleri, aslında tam olarak burada, bu tekinsiz Georgetown sokaklarında gizli. Yönetmenin anlatımı, izleyeni görsel bir şölene boğmaktan ziyade, yavaş yavaş sinir uçlarına dokunmayı tercih ediyor. Açıkçası, kötülüğün nasıl bir sıradanlıkla kapıdan içeri sızabildiğini göstermesi filmin hala etkileyici kalmasını sağlıyor.