Sara, geçirdiği bir kazanın ardından komadan uyandığında kendini tamamen yabancı bir hayatın içinde bulur. Hatırlayamadığı bir ev, tanıyamadığı bir koca ve geçmişine dair silinmiş anılarla baş etmek zorundadır.

Her şey ona aitmiş gibi görünse de içten içe bir şeylerin yolunda olmadığını hisseder. Yavaşça gerçekliğin kırılgan yüzeyi çatlamaya başlar.

Sara, etrafındaki insanların söyledikleriyle kendi iç sesi arasında sıkışıp kalır. Güvendiği her detay sorgulanabilir hale gelirken, bilinçaltı onu rahatsız edici ipuçlarına yönlendirir.

Kocasının davranışları, evin sessizliği ve hafızasındaki boşluklar, onu giderek daha karanlık bir sorgulamanın içine çeker. Sara, görünüşte sıradan olan bu hayatın aslında bir kabusun parçası olduğunu fark eder.

Ne kadar çok kazırsa, o kadar derin ve kaygan bir gerçeklikle yüzleşir. Kendi zihninin ona oynadığı oyunlar mı yoksa dış dünyanın kurguladığı bir tuzak mı olduğunu bilemeden, varoluşunun en karanlık köşelerine doğru kontrolsüz bir düşüşe geçer.