Bir baba ve oğul, beklenmedik bir kaybın ardından hayatlarını sıfırdan kurmak zorunda kalır. Derin bir yasın gölgesinde, ikisi de günlük yaşamın sıradan anlarında bile kaybettikleri sevdiklerinin izlerini arar. Bu süreç, onları hem kendi duygusal yaralarıyla hem de birbirlerine karşı sorumluluklarıyla yüzleşmeye iter.

Oğul, büyümenin getirdiği karmaşık duygularla boğuşurken, babası hem ebeveynlik hem de kendi acısı arasında denge kurmaya çalışır. Evdeki her köşe, birlikte yaşanan anıları hatırlatan birer sınav haline gelir. Birlikte geçirdikleri zaman, bir yandan boşluğu daha da belirgin kılarken diğer yandan onları birbirine kenetler.

Zaman ilerledikçe, baba ve oğul arasındaki bağ, yaşadıkları acıyı dönüştürmeye başlar. Kaybettikleri kişinin anısı, aralarında yeni bir köprü oluşturur. Gündelik hayatın küçük ritüelleri, yavaş yavaş hayatın devam ettiği gerçeğiyle yüzleşmelerini sağlar ve yeni bir aile düzeni inşa etme yolunda onlara rehberlik eder.