1960 yılının Nisan ayında, Antakya’nın Harbiye beldesinde geçen hikaye, 27 Mayıs askeri müdahalesinden bir buçuk ay öncesinin toplumsal gerilimini bir ailenin trajedisi üzerinden anlatıyor. Cemal’in babası, Demokrat Partili bir aile reisi iken amcası ise Cumhuriyet Halk Partisi’ne bağlıdır.

İki kardeş arasındaki siyasi ayrılık o kadar derindir ki, ortak avluyu yüksek bir duvarla bölerler. Ne var ki bu duvar, birbirlerine olan kinlerini ve sataşmalarını engellemez; merdiven dayayıp duvarın tepesinde kavga etmeye devam ederler.

Aile içindeki bitmeyen çatışmalar, suçlamalar ve kökleri belirsiz bir nefret, ironik bir dille gözler önüne serilir. Her gün yeniden alevlenen bu kavgalar, kasabanın siyasi kutuplaşmasının bir yansıması gibidir.

Aile fertleri birbirlerini anlamaktan uzak, nedenini bilmedikleri bir öfkeyle boğuşurken, hikayenin arka planında Türkiye’nin 27 Mayıs öncesindeki ekonomik ve politik krizi hissedilir. Filmin lirik dokusunu oluşturan bir diğer unsur ise Harbiye Şelalesi’nin öyküsüdür.

Kasabalıların rüyalarını anlattıkları bu şelale, aile içi kavgaların ve siyasi gerilimin ortasında adeta bir nefes alma alanı yaratır. Doğanın dinginliğiyle insanın yıkıcılığı arasındaki tezat, film boyunca derin bir anlatımla işlenir.