Şanslı, 1995 yapımı bir Carlo Carlei filmi olarak beyaz perdeye James Herbert’in aynı adlı romanından taşındığında, odağına alışılagelmişin dışında bir yeniden doğuş hikayesi alıyordu. İşkolik bir yaşam süren ve bir trafik kazasında hayatını kaybeden bir adamın, dünyevi serüvenine bir köpek bedeninde devam etme çabasını izliyoruz. Matthew Modine’in hem eski hayatını temsil eden insan karakterini hem de köpeğin iç sesini üstlenmesi, anlatıya farklı bir katman ekliyor. Nancy Travis, Eric Stoltz ve Samuel L. Jackson’ın da aralarında bulunduğu kadroyla 1990’ların Amerika’sında geçen bu arayış, insanın aslında neyi kaybetmiş olabileceğini sorgulatan felsefi bir ton taşıyor.

Açıkçası, bu tür filmlerin taşıdığı o tanıdık duygu seli burada da baskın. Bir köpek, geçmişine dair silik anılarını bir araya getirip ailesini yeniden bulmaya çabalarken, kamera arkasındaki ekip dramatik yapıyı aile değerleri ve sadakat gibi kavramlarla beslemeyi tercih etmiş.

Tıpkı The Art of Racing in the Rain gibi yapımların daha sonra popülerleştirdiği o evcil hayvan gözünden hayatı okuma merakı, Şanslı ile kendi döneminin samimi bir örneğine dönüşüyor. Bir canlının gözünden dünyaya bakmanın, aslında yaşamın küçük anlarını fark etmekle ilgili olduğu hissi, film bittikten sonra bile izleyicinin zihninde bir yerlerde asılı kalıyor.