Saklı, Michael Haneke sinemasının o tedirgin edici soğukkanlılığını en yalın haliyle taşıyan işlerden biri. 2005 yılında Paris'te geçen hikaye, orta sınıf bir ailenin huzurlu yaşamının kapılarına bırakılan anonim video kasetlerle nasıl çatlamaya başladığına odaklanıyor. Daniel Auteuil ve Juliette Binoche'un başrolleri paylaştığı yapım, ailenin kendi evlerinin dışarıdan kaydedildiğini fark etmesiyle başlıyor. Açıkçası, ekranda beliren o hareketsiz görüntülerin yarattığı tekinsizlik, filmin tüm dram ve gerilim tonunu belirliyor.

İsimsiz kasetlerin ucu ailenin babasının geçmişindeki gölgeli bir olaya çıkınca, bastırılan travmalar su yüzüne çıkmaya başlıyor. Haneke burada suçluluk duygusunu ve vicdanın üzerini örtmeye çalıştığımız katmanları didik didik ediyor.

Cannes Film Festivali'nden yönetmen ödülüyle dönen bu film, tıpkı Funny Games veya The White Ribbon gibi, izleyicinin üzerine doğrudan bir soru işareti bırakıyor. İnsanın kendi geçmişiyle yüzleşme biçimi, bazen dışarıdan gelen bir izleyiciden çok daha ürkütücü olabiliyor.