Vetre, prica sa mnom, Stefan Dordevic’in kendi aile üyeleriyle kamera karşısına geçtiği, 2025 yapımı oldukça samimi bir dram denemesi. Annesini kaybetmenin yarattığı sessiz boşluğu, Doğu Sırbistan’ın sakin Bor Golu kıyılarında arıyor. Hikaye, yarım kalmış bir film projesini tamamlama çabasıyla, kurtarılan bir sokak köpeğiyle kurulan bağın iç içe geçtiği o melankolik yas sürecine odaklanıyor. Yönetmen, kurgu ile gerçek hayat arasındaki sınırı belirsizleştiren hibrit bir anlatı kurarken kamera arkasındaki yabancılığını tamamen bir kenara bırakmış.

Sadece bir yas anlatısı değil bu.

Gerçek bir ailenin ev inşa etme süreci üzerinden kendi duygusal mimarilerini kurmalarını izliyoruz. Stefan, Negrica ve Bosko Dordevic’in doğal etkileşimleri, sinemanın bazen kurgudan ziyade sadece orada bulunmaktan beslenebileceğini hatırlatıyor. Tilva ros gibi daha önceki işlerin izlerini taşıyan bu çalışma, büyük cümleler kurmak yerine gölün kıyısındaki o sessiz günlük hayatın kendi içindeki derinliğiyle yetiniyor. Aile olmanın ağırlığı, mekanın dinginliğiyle hafifliyor.