Ruh Eşim, Jean-Marc Vallee yönetiminde bizi 1960'ların Paris'i ile günümüz Montreal'i arasında mekik dokuyan, oldukça kendine has bir hikaye anlatıcılığına davet ediyor. Bir tarafta Down sendromlu oğluyla kurduğu dünyayı korumaya çalışan fedakar bir annenin mücadelesi, diğer tarafta ise boşandıktan sonra hayatını yeniden inşa etmeye çalışan bir DJ'in karmaşık ilişkileri var. Vanessa Paradis, Kevin Parent, Helene Florent ve Evelyne Brochu gibi isimlerin katılımıyla şekillenen bu yapı, sevginin sadece bugüne ait olmadığını hissettiren bir tonda ilerliyor.

Aslında her şey, Matthew Herbert'in aynı adlı şarkısının etrafında dönüyor. Film, bu melodiyi merkezine alarak iki farklı zaman dilimini ince bir ruhsal bağ ile birbirine düğümlüyor.

Mistik ve şiirsel dokusuyla The Fountain veya Eternal Sunshine of the Spotless Mind gibi yapımların peşinde olduğu o derinlik arayışını burada da görmek mümkün. Yönetmen, kurguyla oynayarak zamanın lineer ilerleyişini kırıyor ve izleyiciyi cevabı tam verilmeyen ama hissedilen bir bağın içine bırakıyor. Hikaye bittiğinde ise insanın zihninde sadece müzik ve insan bağının o tuhaf, tanımlanamaz ağırlığı kalıyor.