Rosario, 2025 yılına girerken korku ve gizem meraklılarının radarına giren, Felipe Vargas imzalı bir ilk uzun metraj denemesi. Emeraude Toubia ve David Dastmalchian'ın başrollerini paylaştığı yapım, büyükannesini kaybetmiş genç bir kadının, miras kalan dairede mahsur kalışını anlatıyor. Dışarıda şiddetli bir kar fırtınası, içeride ise adım adım ağırlaşan o tekinsiz hava.

Mekan kullanımı açısından oldukça dar, klostrofobik bir atmosfer kuruyor. Karakterin kendi geçmişiyle ve ailesinin karanlık mirasıyla yüzleşmesi, dairenin duvarları arasında sıkışıp kalmış bir gerilime dönüşüyor. Talk to Me veya The Autopsy of Jane Doe tarzı filmlerdeki o tedirgin edici havayı yakalamaya çalışan yapım, doğaüstü olanı kişisel bir hesaplaşmayla birleştirmeyi deniyor.

Vargas, hikayeyi tek bir dairenin içine hapsederken kamerayı daha ziyade karakterin çaresizliğine odaklıyor. Kapalı alanların getirdiği o boğucu his, aile bağlarının beklenmedik bir lanete evrilmesiyle birlikte filmin ana eksenini oluşturuyor. Açıkçası, tek mekanda geçen gerilimlerin yarattığı o sıkışmışlık hissini sevenler için dengeli bir tempo vadediyor.