Yalnızlığın ortasında bir Manhattan apartmanında yaşayan DOG, hayatına bir arkadaş katmak için bir robot sipariş eder. İlk başta sessiz ve mekanik olan bu yeni varlık, DOG’un ona öğrettiği her şeyle birlikte canlanır.

Birlikte Central Park’ta paten kayar, sokak müzikleri dinler, sıcak yaz günlerinin tadını çıkarırlar. Aralarında kelimelerle değil, paylaştıkları anlarla büyüyen bir bağ oluşur.

Bir yaz tatili için sahile gittiklerinde DOG, robotunu kumsalda bırakır ve bir anlık dikkatsizlikle onu geri alamaz. Robot, paslanarak hareketsiz kalır ve DOG, onu kurtarmak için her yolu dener ama başaramaz.

Mevsimler geçer, DOG yeni arkadaşlıklar kurarken robot, kumların altında rüyalar görmeye başlar. O rüyalarda DOG ile yeniden birleşir, kaybettiği anıları yaşar ve belki de bir gün uyanacağını umar.

Film, dostluğun sürekliliğini değil, onun geçiciliğini ve dönüşümünü anlatır. DOG ve robotun yolları ayrıldıktan sonra her biri kendi yolculuğunda farklı bağlar kurar, farklı hayatlar yaşar.

Ancak bir zamanlar birlikte oldukları o anlar, her ikisinin de içinde silinmez bir iz bırakır. Bu, kaybettiğimiz şeylerin aslında bizi şekillendirdiği bir hikâyedir.