RoboCop 2, Irvin Kershner yönetiminde 1990 yılında, distopik Detroit'in karanlık ve gürültülü sokaklarına dönüyor. Peter Weller ve Nancy Allen'ın karakterlerine bir kez daha hayat verdiği yapım, ilk filmin o hicivli tonunu biraz daha sertleştirerek karşımıza çıkarıyor. Şehir bir yandan Nuke isimli yeni bir uyuşturucunun pençesinde kıvranırken, diğer yandan OCP şirketinin bitmek bilmeyen hırsıyla boğuşuyor.

Bu süreçte şirket, RoboCop'un kusurlarını gidermek yerine onu tamamen saf dışı bırakacak, çok daha agresif ve kontrolsüz bir siborg prototipi üzerinde çalışmaya başlıyor. Üstelik bu yeni makinenin zihin dünyasını oluşturmak için, şehrin yeraltı dünyasından gelen Cain gibi acımasız bir figürün beyin yapısının kullanılması, hikayeyi oldukça karanlık bir noktaya taşıyor.

Aksiyon dozunun hayli yüksek olduğu bu bilim kurgu denemesi, teknolojiyle vicdan arasındaki çatışmayı yine o kendine has, sert üslubuyla kurcalıyor. Her ne kadar Terminator veya Total Recall gibi türün diğer örnekleriyle benzer bir teknolojik distopya atmosferini paylaşsa da, RoboCop 2'nin derdi sadece aksiyon sahnelerini doldurmak değil. Şirketleşmiş bir gelecekte, insan parçalarından üretilen makinelerin ne kadar "insan" kalabileceği sorusu, filmin şiddet dolu sahnelerinin arkasında sessizce duruyor.