Robin Hood (2018), Otto Bathurst yönetiminde alışık olduğumuz o nostaljik efsaneyi biraz daha sert ve tempolu bir noktaya çekiyor. Haçlı Seferleri sonrası evine dönen Robin of Loxley, Nottingham şehrinin yozlaşmış düzeniyle yüzleştiğinde karşısında bambaşka bir manzara bulur. Taron Egerton ile Jamie Foxx merkezli bu yapım, Sherwood Ormanı’nı ve klasik iktidar mücadelesini modern bir görsel dille yeniden kurguluyor.

Açıkçası yönetmen Bathurst, dönemin atmosferine biraz daha fütüristik bir hava katmaktan çekinmemiş. Klasik bir halk kahramanı anlatısı yerine, görsel efektlerin ön planda olduğu, adeta bir aksiyon koreografisi izletiyor bize. Little John ile kurulan ittifak, bu hikayeyi bildiğimiz çizgiden çıkarıp daha karanlık ve sistem eleştirisi barındıran bir tarafa sürüklüyor.

The Dark Knight veya King Arthur gibi yapımların o soğuk ve stilize dünyasını sevenler, bu uyarlamadaki aksiyon tercihlerinde benzer bir mantık görebilir. Kendi adıma, Nottingham sokaklarında geçen bu isyan hikayesinin görsel kurgusunun, geleneksel kostüm dramalarından ayrışan o hızı yansıttığını düşünüyorum. Gerçi dönemin ruhunu yansıtmak bazen tarihi gerçekliğin dışına çıkmayı gerektiriyor ve film bu esnekliği kullanıyor.