Polaris, 2144 yılının buz tutmuş, ıssız Kanada Yukon coğrafyasında geçen oldukça kendine has bir yolculuk. Yönetmen Kirsten Carthew, kıyamet sonrası bir dünyayı kurgularken alışılagelmiş aksiyon kalıplarının dışına çıkmayı tercih etmiş. Bir kutup ayısı tarafından yetiştirilen Sumi karakterinin, vahşi bir kabilenin elinden kurtulup annesine ulaşma çabası, filmin merkezinde duruyor. Viva Lee, Muriel Dutil ve Khamisa Wilsher üçlüsünün domine ettiği bu hikaye, görsel anlatımı kelimelerin önüne koyuyor.

İşin en ilginç kısmı, oyuncuların kurgusal bir dil konuşması ve altyazı desteğinin tamamen devre dışı bırakılmış olması. Bu tercihle seyircinin anlatılanı sadece diyalog üzerinden değil, Sumi’nin vücut dili ve çevresindeki donmuş doğanın sessizliğiyle anlaması hedefleniyor.

Tamamı kadınlardan oluşan bir oyuncu kadrosuyla kotarılan yapım, mistik ve şiddet yüklü tonuyla türün meraklılarına Mad Max ya da Waterworld gibi yapımları anımsatacak bir atmosfer sunuyor. Ne var ki film, büyük bütçeli distopyalardan ziyade, sessizliğin ve hayatta kalma içgüdüsünün hüküm sürdüğü daha içsel bir deneye odaklanıyor. Kamera lenslerine takılan o soğuk beyazlık, hikayenin tek rehberi gibi.