Piyano, Jane Campion imzasını taşıyan 1993 yapımı, dram ve romantizm türlerini bir araya getiren bir çalışma. Hikaye, 19. yüzyıl Yeni Zelandası'nda geçiyor. Görücü usulü bir evlilik için uzak diyarlara giden dilsiz bir kadının, yanından ayırmadığı piyanosu üzerinden kurduğu o tuhaf ve gerilimli ilişki ağını konu alıyor. Holly Hunter, Harvey Keitel, Sam Neill ve Anna Paquin'in başrollerini paylaştığı film, melankolinin baskın olduğu bir atmosferde ilerliyor.

Aslına bakarsanız, Jane Campion'un Cannes'da Altın Palmiye'yi kazanan ilk kadın yönetmen unvanını almasını sağlayan bu yapım, sessizliğin sesini anlatma biçimiyle farklı bir noktada duruyor. Tutku ile zorunluluk arasındaki çizgiyi oldukça keskin bir dille çiziyor.

Gerçi filmdeki o puslu ve izole Yeni Zelanda atmosferi, karakterlerin iç dünyasındaki karmaşayı fiziksel bir çevreye dönüştürmek konusunda oldukça başarılı. The Portrait of a Lady ya da Bright Star gibi yönetmenin diğer işlerinde de hissedilen o duygusal yoğunluk, burada piyanonun notalarıyla iyice derinleşiyor. Yönetmen, izleyiciyi bir cevap aramaya zorlamaktansa, sadece o anın huzursuzluğunu ve arzusunu paylaşmayı tercih ediyor.