Piyanist, Michael Haneke’nin Viyana’nın soğuk atmosferinde geçen, 2001 yapımı bir dram ve psikolojik gerilim çalışması. Filmde, Viyana Konservatuvarı’nda piyano hocalığı yapan Erika’nın oldukça disiplinli ve bir o kadar da boğucu hayatına giriyoruz. Erika’nın baskıcı annesiyle paylaştığı o dar ev, aslında onun bastırılmış arzularının ve gizli fantezilerinin sıkışıp kaldığı bir kafes görevi görüyor.

İşler, genç bir öğrencisinin ona duyduğu saplantılı ilgiyle iyice içinden çıkılmaz bir hal alıyor. Elfriede Jelinek’in romanından uyarlanan hikaye, Isabelle Huppert ve Benoit Magimel’in oyunculuklarıyla öne çıkıyor. Cannes’da her iki isme de ödül getiren bu performanslar, karakterlerin ruhsal çöküşünü izleyiciye oldukça mesafeli ama bir o kadar da yoğun bir şekilde yansıtıyor.

Huzursuz edici bir sadelik. Haneke, insan doğasının o karanlık ve ulaşılması zor köşelerini kurcalarken hiçbir şeyi süslemiyor. Funny Games veya Black Swan gibi yapımların dünyasına yakın bir izlek sunan bu hikaye, perde kapandıktan sonra bile insanın zihninde dönüp dolaşmaya devam ediyor.