Paraşüt, Brittany Snow'un yönetmen koltuğunda oturduğu, kendi kişisel deneyimlerinden damıtılmış bir ilk uzun metraj. Courtney Eaton ve Thomas Mann'in başrollerini paylaştığı film, Riley'nin rehabilitasyon sürecinden çıkıp dış dünyaya adım atışını merkeze alıyor. Yeme bozukluğu ve vücut algısı gibi hassas konuların etrafında şekillenen hikaye, iyileşmenin düz bir çizgi olmadığını hatırlatıyor.

Gerçi iyileşme denince akla gelen o büyük aydınlanma anları burada yok.

Bunun yerine Riley ve Ethan'ın birbirlerine tutunmaya çalışırken kurdukları o kırılgan, zaman zaman tökezleyen bağı izliyoruz. Günümüz Amerika'sında geçen hikaye, birine güvenmenin aslında kendi sınırlarını yeniden çizmekle ne kadar doğrudan ilişkili olduğunu gösteriyor. Dram ve romantizm türlerini bir araya getiren yapım, To the Bone ya da Short Term 12 gibi filmlerde gördüğümüz o çiğ gerçekliği paylaşıyor. Snow, kendi içsel mücadelesinden beslendiği için anlatımı oldukça duru kalmış. Sonuçta iyileşmek, aslında biraz da kendi boşluğuna düşerken havada asılı kalabilmeyi öğrenmekten ibaret.