Ölü Ozanlar Derneği, 1959 yılının karlı Vermont kışında, Welton Akademisi gibi katı kurallarıyla bilinen bir okulun duvarları arasında geçiyor. Peter Weir, yönetmen koltuğunda izleyiciyi adeta o dönemin disiplinli atmosferine hapsediyor. Robin Williams, buradaki İngilizce öğretmeni John Keating rolünde, alışılagelmiş otorite figürlerinin aksine öğrencilerine şiirin ve bireyselliğin kapılarını aralıyor. Genç kadroda ise Ethan Hawke ve Robert Sean Leonard, üzerlerindeki aile baskısıyla kendi kimliklerini bulma çabası arasındaki o hassas çizgide ilerliyor.

Filmin arka planında ilginç bir detay var; çekimler hikayenin akışına uygun şekilde kronolojik olarak tamamlanmış. Bu tercih, genç oyuncuların aralarındaki bağın doğal bir şekilde derinleşmesine zemin hazırlıyor.

Öğrencilerin gizlice yeniden hayat verdikleri o edebiyat kulübü, sadece şiir okudukları bir yer değil, aynı zamanda hayata dair kendi pencerelerini açtıkları bir kaçış noktası haline geliyor. O anı yaşama vurgusu, okulun gelenekçi yapısıyla çarpıştığında ortaya çıkan tablo, duygusal yönü ağır basan ama içinde yer yer sert kırılmalar barındıran bir hikaye sunuyor. Good Will Hunting veya The Emperor’s Club gibi yapımlardaki o hoca-öğrenci dinamiğinin en samimi hallerinden biri bu. Sonuçta ortaya çıkan şey, bir öğretmenin birkaç gencin yaşam çizgisini nasıl değiştirebileceğine dair sade ama etkili bir kesit.