Joachim Meyerhoff’un kendi çocukluğundan yola çıkarak kaleme aldığı bu yarı otobiyografik hikâye, 1970’lerde Almanya’nın kuzeyinde bir psikiyatri kliniğinde büyüyen bir çocuğun gözünden dünyayı anlatıyor.

Babasının klinik müdürü olduğu bu sıra dışı ortamda, hastalar ve doktorlar arasında sıkışıp kalan genç kahraman, hayatın hem komik hem de hüzünlü yanlarını keşfeder. Film, bir çocuğun masum bakışıyla akıl sağlığı, aile bağları ve kayıp kavramlarını sorgularken, aynı zamanda 70’ler Almanya’sının toplumsal dönüşümüne de ayna tutar.

Klinik duvarlarının ardındaki bu sıra dışı yaşam, kahramanın annesinin ölümüyle sarsılan dengesini ve babasının bu kayıpla başa çıkma çabasını merkeze alır. Zamanın akışkanlığı ve hafızanın güvenilmezliği üzerine kurulu bu hikâye, geçmişe duyulan özlemin aslında hiç var olmamış bir anıya yöneldiğini fısıldar.

Çocuklukla yetişkinlik, gerçekle hayal arasında gidip gelen anlatı, izleyiciyi hem güldüren hem de derinden sarsan bir yolculuğa çıkarır.