Charlie, nadir görülen bir hastalık olan katapleksi yüzünden hayatın en coşkulu anlarında bile bedensel kontrolünü kaybetme riski taşır. Bu nedenle, duygularını bastırarak yaşamayı seçmiş, otuzlu yaşlarının sonunda kütüphanedeki sessiz işine sığınmıştır. Günlük rutini cenaze marşları dinlemek ve her türlü heyecandan uzak durmak üzerine kuruludur; mutluluk onun için bir tehdittir.

Bu kasıtlı sükunet, hayat dolu ve karmaşık bir kadın olan Francesca ile karşılaştığında sarsılır. Francesca'nın enerjisi ve öngörülemezliği, Charlie'nin özenle kurduğu duygusal duvarları yavaşça aşındırır. Onunla geçirdiği her an, Charlie'yi uzak durduğu yoğun hislere biraz daha yaklaştırırken, içindeki boşluğu da gün yüzüne çıkarır.

İki zıt karakterin yolları kesiştikçe, Charlie katı kurallarla örülü dünyasını sorgulamaya başlar. Francesca'ya duyduğu hisler büyüdükçe, mutluluğun bedelini ödemekten kaçmanın aslında hayatın ta kendisini kaçırmak anlamına geldiğini fark eder. Bu farkındalık, onu hem korkutan hem de dönüştüren bir yolculuğa sürükler.