Mutlu Lazzaro, 2018 yılında Alice Rohrwacher imzasıyla beyaz perdeye yansıdığında, alışılagelmiş anlatıların çok dışında bir kapı aralamıştı. Adriano Tardiolo ve Alba Rohrwacher'in başrollerini paylaştığı bu dram ve fantastik yapım, İtalya'nın kırsalındaki izole bir çiftlikten modern dünyanın gri betonlarına uzanan tuhaf bir yolculuğu takip ediyor. Hikayenin merkezinde yer alan saf kalpli Lazzaro, soylu bir ailenin oğluyla kurduğu beklenmedik dostluk üzerinden zamanın ötesinde bir varoluş sergiliyor.

Çekimlerinde kullanılan Super 16mm film, görüntüye puslu ve nostaljik bir doku katıyor. Yönetmen, büyülü gerçekçi üslubuyla kırsalın sessizliğini ve şehrin karmaşasını bir araya getiriyor. Ne var ki film, izleyiciye bir yargı sunmak yerine sadece bakmayı öneriyor. Cannes Film Festivali'nden senaryo ödülüyle dönen bu çalışma, melankolik ve şiirsel tonuyla kendi ritmini buluyor.

Bazen bir masalın içine düşmüş, bazen de yoksulluğun en gerçek halini solumuş gibi hissediyorsunuz. Rohrwacher’in evreninde zaman, akıp giden değil, dönüp dolaşan bir olgu. Tıpkı daha önceki filmleri La Chimera ya da Le Meraviglie'de olduğu gibi, burada da insan doğasının en katıksız haline odaklanılıyor. Sade bir iyiliğin, modern dünyada kendine yer bulamayıp yavaşça aşınmasını izlemek, geride buruk bir tat bırakıyor.