Mucize Aynalar, yakın geleceğin Türkiyesinde geçen tuhaf bir düzenin kapılarını aralıyor. Tolga Ornek, Aziz Nesin in altı farklı öyküsünden yola çıkarak kurduğu bu dünyada, hayalleri gerçeğe dönüştüren bir icadın peşine düşüyor. Şahap Cenabettin karakteriyle izlediğimiz Cengiz Bozkurt, Şebnem Bozoklu ve Boran Kuzumun eşlik ettiği hikaye, bir aynanın çalınmasıyla başlıyor. İnsanların kendi gerçeklikleriyle imtihanı, bir gök taşının düşüşü kadar beklenmedik gelişmelere evriliyor.

Komedi ve dramın birbirine karıştığı bu trajikomik anlatı, teknik bir buluşun insanların hayatını nasıl kördüğüm haline getirdiğine odaklanıyor. Gerçeküstü dokunuşlar, günlük hayatın sıradanlığını bozuyor. Ne var ki yönetmenin önceki işlerinden aşina olduğumuz o toplumsal gözlem tutkusu, bu sefer biraz daha absürt bir tonda yüzeye çıkıyor.

Karakterlerin hırsları ve hayal kırıklıkları, aynanın getirdiği karmaşayla iyice belirginleşiyor. Şahabın yaşadıkları aslında hepimizin içine düştüğü o küçük, tuhaf hesaplaşmaların bir yansıması gibi. İcat elden gittiğinde, geriye sadece birbirine yabancı insanların kesişen yolları kalıyor. Yönetmen, bir yandan sistem eleştirisini elden bırakmıyor diğer yandan ise insan olmanın o tuhaf, tutarsız halini resmediyor.