Mommy, Xavier Dolan imzalı, 2014 çıkışlı bir dram. Hikaye, Quebec’te tek başına oğluyla yaşam mücadelesi veren dul bir annenin etrafında dönüyor. Oğlu DEHB hastası ve bazen kontrol etmekte zorlandığı şiddetli patlamaları oluyor. Hayatlarına aniden dahil olan komşuları Kyla ile birlikte, bu üçlü arasındaki denge arayışı hem zorlu hem de tuhaf bir şekilde umut verici bir hal alıyor. Anne Dorval, Antoine-Olivier Pilon ve Suzanne Clément arasındaki uyum, izleyiciyi bu yoğun atmosferin içine çekiyor.

Kamera kullanımı oldukça ilginç. Dolan, karakterlerin sıkışmışlığını anlatmak için filmi 1:1 formatında çekmiş. Bu, alışıldık sinematik genişliğin aksine ekranda dar bir kutu hissi yaratıyor. Ancak bazı sahnelerde bu çerçevenin beklenmedik şekilde genişlediğini görüyoruz.

Görsel tercihleri karakterlerin ruh haliyle doğrudan bağlantılı. Bu durum, duyguları ekranın sınırlarına hapsedip sonra serbest bırakmak gibi bir etki yapıyor. Kurgusal bir yasalar döneminde geçen bu aile hikayesi, sevginin sınırlarını zorlarken gerçeği olduğundan daha az süslü anlatmayı tercih ediyor. I Killed My Mother ya da Laurence Anyways gibi işleri takip edenler için yönetmenin bu kendine has üslubu tanıdık gelecektir.