Mitat Karaman'ın hayatı, ev ile iş arasında sıkışıp kalmış, her günü birbirinin aynısı olan bir rutinden ibarettir. Sabahları aynı saatte uyanır, aynı yoldan işine gider ve akşamları yine aynı düzenle evine döner. Bu tekdüzelik, onun için sorgulanmayan bir alışkanlığa dönüşmüştür.

Bir gece, apartman zilinin ani sesiyle bu sıradan döngü bozulur. Uykusundan sıçrayarak uyanan Mitat, alışkanlıkla diyafon düğmesine basar ve dış kapıyı açar. Bu basit ve otomatik hareket, farkında olmadan hayatının gidişatını kökünden değiştirecek bir zincirin ilk halkasını oluşturur.

Kapının açılmasıyla birlikte Mitat'ın bildiği her şey yavaş yavaş sorgulanmaya başlar. Alışık olduğu dünya yerinden oynar ve hayatı, daha önce hiç tahmin edemeyeceği, bilinmez yönlere doğru sürüklenir.