Malena, İkinci Dünya Savası’nın gölgesindeki Sicilya’da, sıradan bir kasabanın nasıl bir anda acımasız bir yerleşime dönüştüğünü anlatıyor. Giuseppe Tornatore, kamerayı küçük bir çocuğun meraklı gözlerine çevirerek Monica Bellucci’nin canlandırdığı karakterin etrafında dönen o ağır atmosferi kuruyor. Giuseppe Sulfaro’nun hayat verdiği gencin hayranlığı, zamanla kasaba halkının önyargıları ve savaşın getirdiği yoklukla harmanlanıyor. 2000 yılında izleyiciyle buluşan bu yapım, dram ve romantizmi hüzünlü bir tonda birleştirirken aslında büyüme sancılarını da odağına alıyor.

Akademi Ödülleri’nde görüntü yönetimi ve müzik dallarında adaylık alması aslında hiç şaşırtıcı değil. Sahne geçişlerindeki o nostaljik doku ve duyguyu besleyen ezgiler, hikayenin ağırlığını hissetmenize olanak tanıyor.

Sinema, bazen büyük trajedilerden ziyade, bir kadının tek başına ayakta kalma çabasına tanıklık eden genç bir zihnin sessiz çığlığını anlatınca daha anlamlı hale geliyor. Tornatore’nin Cinema Paradiso veya The Legend of 1900 gibi işlerinde olduğu gibi burada da mekan ve dönem, sadece bir fon değil; karakterin kaderini çizen sessiz bir oyuncu gibi hareket ediyor. Leon: The Professional’da olduğu gibi, koruma içgüdüsü ile hayal kırıklığı arasındaki o ince çizgide yürümek filmin genel tavrını oluşturuyor. Gerçi, savaşın sadece cephede değil, küçük sokakların arasında da insanların ruhlarını nasıl hırpaladığını görmek, geride kalan hüzün duygusunu epey güçlendiriyor.